١٧- مسافران قيامت‌ قَدْ دُلِلْتُمْ عَلَى الزَّادِ وَ امِرْتُمْ بِالظَّعْنِ وَ حُثِثْتُمْ عَلَى الْمَسيرِ، فَانَّما انْتُمْ كَرَكْبٍ وُقُوفٍ لا يَدْرُونَ مَتى‌ تُؤْمَرُونَ بِالسَّيْرِ. «١» شما انسان‌ها، بر فراهم كردن توشه سفر رهنمون شده‌ايد و فرمان كوچ يافته‌ايد و حركت را برانگيخته شده‌ايد، داستان شما داستان كاروان بار افكنده‌اى را ماند كه نمى‌داند چه زمانى فرمان حركت مى‌يابد.
١٨- ضايع كردن توشه آخرت‌ مِنَ الفَسادِ اضاعَةُ الزَّادِ وَ مَفْسَدَةُ الْمَعادِ. «٢» از جمله تباهكارى از دست دادن توشه و تباه ساختن آخرت است.
١٩- در انديشه آينده‌ وَاذْكُرْ قَبْرَك فَانَّ عَلَيْهِ مَمَرَّكَ. «٣» گور خويش را به ياد آور، چرا كه بايد از آن بگذرى.
٢٠- نشانه ورشكستگى‌ الْمَغْبُونُ مَنْ شُغِلَ بِالدُّنْيا وَ فاتَهُ حَظُّهُ مِنَ الْآخِرَةِ «٤» زيانكار كسى است كه به دنيا مشغول گردد و بهره آخرت از او فوت شود.