٢٤١- ضرورت عمل به گفته قبل از صدور فرمان‌ ايُّهَا النَّاسُ انّى‌ وَاللَّهِ ما احُثُّكُمْ عَلى‌ طاعَةٍ الَّا وَ اسْبِقُكُمْ الَيْها وَ لا انْهاكُمْ عَنْ مَعْصِيَةٍ الَّا وَ اتَناهى‌ قَبْلَكُمْ عَنْها. «١» اى مردم! به خدا سوگند، من شما را به طاعتى برنمى‌انگيزم جز كه خود پيش از شما به گزاردن آن برمى‌خيزم و شما را از معصيتى بازنمى‌دارم جز آن كه خود پيش از شما آن را فرومى‌گذارم.
٢٤٢- پندآموز مخلص‌ لَيْسَتِ الرُّؤْيَةُ مَعَ الْابْصارِ فَقَدْ تَكْذِبُ الْعُيُونُ اهْلَها، وَ لا يَغُشُّ الْعَقْلُ مَنِ استَنْصَحَهُ. «٢» ديدن [حقايق‌] تنها با چشمها [ى ظاهرى و حسّى‌] نيست. چه بسا كه چشم‌ها به صاحب خود دروغ بگويند، اما آن كه از عقل راه بجويد، عقل به او خيانت نكند.
٢٤٣- بهترين تجربه‌ خَيْرُ ما جَرَّبْتَ ما وَعَظَكَ. «٣» بهترين تجربه‌ات آن است كه تو را پند دهد.
٢٤٤- خوش‌بختى و تيره‌بختى‌ السَّعيدُ مَنْ وُعِظَ بِغَيْرِهِ، وَالشَّقِىُّ مَنِ انْخَدَعَ لِهَوَاهُ وَ غُرُورِهِ. «٤»