دو آزمندند كه سير نشوند؛ آن كه علم آموزد و آن كه مال اندوزد.
٧٥٩- وظيفه مردم نسبت به روحانيّت‌ فَاسْتَمِعُوا مِنْ رَبَّانِيِكُمْ وَ احْضِرُوهُ قُلُوبَكُمْ وَاسْتَيْقِظُوا انْ هَتَفَ بِكُمْ. «١» پس گفتار مرشد و عالم خداشناس خود را بشنويد، و قلب‌هاتان را در محضرش حاضر كنيد، و با فرياد بيدارگرش از خواب گران برخيزيد.
٧٦٠- گزينش راهنمايان شايسته‌ ايُّهَا النَّاسُ، اسْتَصْبِحُوا مِنْ شُعْلَةِ مِصْباحِ واعِظٍ مُتَّعِظٍ وَامْتاحُوا مِنْ صَفْوِعَيْنٍ قَدْ رُوِّقَتْ مِنَ الْكَدَرِ. «٢» اى مردم! چراغ دل را از شعله گفتار گويندگان با عمل روشن سازيد! ظرف‌هاى خويش را از آب زلال چشمه‌هايى كه از آلودگى‌ها پاك است پر كنيد.
٧٦١- شرم نابجا لا يَسْتَحِيَنَّ احَدٌ اذا لَمْ يَعْلَمِ الشَّىْ‌ءَ انْ يَتَعَلَّمَهُ. «٣» اگر كسى، چيزى را نمى‌داند نبايد از ياد گرفتن آن شرم كند.