٧٠٤- تفاوت دادگرى و بخشندگى‌ الْعَدْلُ يَضَعُ الْأُمُورَ مَوَاضِعَهَا، وَالْجُودُ يُخْرِجُهَا مِنْ جِهَتِهَا وَالْعَدْلُ سَائِسٌ عَامٌّ، وَالْجُودُ عَارِضٌ خاصٌّ، فَالْعَدْلُ أَشْرَفُهُمَا وَ أَفْضَلُهُمَا. «١» عدالت هر چيز را به جاى خود قرار مى‌دهد ولى سخاوت آن را از مسيرش فراتر مى‌برد. عدالت، قانونى همگانى است ولى سخاوت جنبه خصوصى دارد، بنابراين عدالت شريفتر و برتر است.
٧٠٥- عدالت اجتماعى‌ وَاللَّهِ لَوْ وَجَدْتُهُ قَدْ تُزُوِّجَ بِهِ النِّساءُ وَ مُلِكَ بِهِ الْاماءُ لَرَدَدْتُهُ فَانَّ فِى الْعَدْلِ سَعَةً وَ مَنْ ضاقَ عَلَيْهِ الْعَدْلُ فَالْجَوْرُ عَلَيْهِ اضْيَقُ. «٢» به خدا سوگند، آنچه از اموال تاراج شده بيت‌المال را بيابم به صاحبش بازگردانم گرچه با آن ازدواج كرده باشند، زيرا در عدالت وسعت و گشايشى است و كسى كه اجراى عدالت بر او سخت آيد به يقين جور و ستم بر او سخت‌تر آيد.
٧٠٦- سرآمد بندگان‌ فَاعْلَمْ انَّ افْضَلَ عِبادِ اللَّهِ عِنْدَ اللَّهِ امامٌ عادِلٌ هُدِىَ وَ هَدى‌، فَاقامَ سُنَّةً مَعْلُومَةً وَ اماتَ بِدْعَةً مَجْهُولَةً. «٣» بدان كه برترين بندگان خدا نزد او، پيشوايى است دادگر، هدايت يافته و هدايتگر كه‌