هزار حديث از اميرالمومنين على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٠

تنبلى‌ ٣٠٧- پيامد تنبلى‌ التَّوانى‌ فِى الدُّنْيا اضاعَةٌ وَ فِى الْاخِرَةِ حَسْرَةٌ. «١» سستى، در دنيا بى‌بهرگى و در آخرت پشيمانى آرد.
٣٠٨- آثار سُستى‌ مَنْ قَصَّرَ فِى الْعَمَلِ ابْتُلِىَ بِالْهَمِّ وَ لا حاجَةَ لِلَّهِ فِيمَنْ لَيْسَ لِلَّهِ فى مالِهِ وَ نَفْسِهِ نَصيبٌ. «٢» هر كس در كار كوتاهى ورزد به اندوه گرفتار گردد؛ و خداوند به كسى كه در مال و جانش بهره‌اى نيست، نيازى ندارد.
٣٠٩- پرهيز از تنبلى‌ ايَّاكُمْ وَ الْكَسَلَ فَإِنَّهُ مَنْ كَسَلَ لَمْ يُؤَدِّ حَقَّ اللَّهِ. «٣» از تنبلى بپرهيزيد كه تنبل حق خداى را ادا نكند.
٣١٠- تهيدستى ثمره پيوند تنبلى و ناتوانى‌ انَّ الْأَشْياءَ لَمَّا ازْدَوَجَتْ إِزْدَوَجَ الْكَسَلُ وَالْعَجْزُ فَنَتَجا بَيْنَهُمَا الْفَقْرَ. «٤»