٤٧٤- فرو بردن خشم‌ اكْظِمِ الْغَيْظَ وَ تَجاوَزْ عِنْدَ الْمَقْدُرَةِ. «١» خشمت را فرو بر و هنگام دستيابى [به دشمن‌] از او بگذر.
٤٧٥- خشم خدايى‌ مَنْ شَنِى‌ءَ الْفاسِقينَ وَ غَضِبَ لِلَّهِ غَضِبَ اللَّهُ لَهُ وَ أَرْضاهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ. «٢» هر كس با بدكاران دشمنى ورزد و براى خوشنودى خداوند بر آنان خشم گيرد، خداى نيز به خاطر او به خشم آيد و در روز رستخيز خوشنودش گرداند.
خداشناسى‌ ٤٧٦- پايه خداشناسى‌ أَصْلُ مَعْرِفَةِ اللَّهِ تَوْحِيدُهُ. «٣» هزار حديث از اميرالمومنين على(ع) ١٤٨ دنيا پايه خداشناسى توحيد است.
٤٧٧- مراحل خداشناسى‌ اوَّلُ الدّينِ مَعْرِفَتُهُ وَ كَمالُ مَعْرِفَتِهِ التَّصْديقُ بِهِ، وَ كَمالُ التَّصْديقِ بِهِ تَوْحيدُهُ وَ كَمالُ تَوْحيدِهِ الْاخْلاصُ لَهُ. «٤» آغاز دين، شناخت خداست و كمال معرفت، تصديق به ذات او، و كمال تصديق، شهادت به يگانگى خداست، و كمال توحيد اخلاص در عقيده و عمل است.