٦٠٣- نيايش‌ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِى مَا تَقَرَّبْتُ بِهِ إِلَيْكَ بِلِسانى‌ ثُمَّ خَالَفَهُ قَلْبِى. «١» خدايا! بر من ببخشاى آنچه را با زبان به تو نزديكى جستم، آنگاه دلم با آن مخالفت ورزيد.
٦٠٤- رسم مسلمانى‌ فَالْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسانِهِ وَ يَدِهِ الَّا بِالْحَقِّ. «٢» مسلمان [واقعى‌] كسى است كه مسلمانان از دست و زبان او در امان باشند.
٦٠٥- زبان مؤمن و منافق‌ وَ إِنَّ لِسانَ الْمُؤْمِنِ منْ وَراءِ قَلْبِهِ وَ إِنَّ قَلْبَ الْمُنافِقِ مِنْ وَراءِ لِسانِهِ. «٣» زبان مؤمن پشت قلب او، و قلب منافق پشت زبان او است.
٦٠٦- امتياز انسان‌ فَضْلُ الرَّجُلِ يُعْرَفُ مِنْ قَوْلِهِ. «٤» فضيلت مرد از كلامش دانسته مى‌شود.
٦٠٧- زيان پرگويى‌ ١- الْاكْثارُ يُزِلُّ الْحَكيمَ وَ يُمِلُّ الْحَليمَ. «٥»