٤٧٨- شگفت از ابله‌ عَجِبْتُ لِمَنْ شَكَّ فِى اللَّهِ وَ هُوَ يَرى‌ خَلْقَ اللَّهِ. «١» در شگفتم از كسى كه در خداوند به ترديد افتاده است، در حالى كه آفريدگان خدا را مى‌بيند.
٤٧٩- ناتوانىِ آفريده‌ كَيْفَ يَصِفُ إِلهَهُ مَنْ يَعْجِزُ عَنْ صِفَةِ مَخْلُوقٍ مِثْلِهِ. «٢» چگونه مى‌تواند خداى خود را وصف كند كسى كه از وصف مخلوقى مانند خود ناتوان است.
٤٨٠- بزرگ شمردن خداوند عِظَمُ الْخالِقِ عِنْدَكَ يُصَغِّرُ الَمخْلُوقَ فى‌ عَيْنِكَ. «٣» درك بزرگى آفريدگار براى تو، آفريده را در نگاهت كوچك مى‌نمايد [و عظمت چيزى را با عظمت خالق جهان مقايسه نمى‌كنى‌].
٤٨١- ستايش خداوند الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى أَظْهَرَ مِنْ آثَارِ سُلْطَانِهِ، وَ جَلَالِ كِبْرِيَائِهِ، مَا حَيِّرَ مُقَلَ الْعُيُونِ مِنْ عَجَائِبِ قُدْرَتِهِ وَ رَدَعَ خَطَراتِ هَمَاهِمِ النُّفُوسِ عَنْ عِرْفانِ كُنْهِ صِفَتِهِ. «٤» ستايش خداوندى را است كه از آثار قدرت و جلال كبرياييش آن قدر آشكار ساخته كه چشم از عجايب قدرتش در حيرت فرو رفته و انديشه‌هاى بلند انسان‌ها را از شناختن كنه صفاتش بازداشته است!