علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٧٤
درس هشتم: تفسير قرآن معناى تفسير تفسير از ريشه «فَسَرَ» و به معناى كشف معناى لفظ و اظهار آن است. «١» برخى نيز كه تفسير را مقلوب از «سَفْر» دانستهاند، آن را باز بهمعناى كشف و ظهور گرفتهاند؛ زيرا وقتى كه گفته مىشود «اسْفَرَ الصُّبْح»، يعنى «صبح آشكار شد.» «٢» در تعريف اصطلاحى تفسير، بهطور خلاصه مىتوان گفت: بهمعناى توضيح و تشريح، كشف مفاهيم الفاظ، عبارات آيات و بيان مقاصد قرآن است. در تفسير، بيشتر نظر به ظاهر و الفاظ قرآن است.
نياز به تفسير قرآن مجيد كتاب هدايت عموم بشر است و چنين كتابى نبايد در اداى مقاصد خويش، داراى اجمال و ابهام باشد. خود قرآن در اين باره مىفرمايد:
وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ. (قمر: ١٧)
قرآن را براى تذكّر آسان نموديم، پس آيا كسى هست كه متذكر شود؟
و در جاى ديگرى مىفرمايد:
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَىْءٍ. (نحل: ٨٩)
و كتاب را بر تو نازل كرديم درحالى كه بيان كننده همه چيز است.