علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٤٥
در خبرهاى ابو رافع آمده است كه على (ع) به خاطر توصيه پيامبر (ص) در زمينه جمعآورى قرآن، قرآن را در جامهاى پيچيد و به منزل خويش برد. پس از آنكه پيامبر (ص) رحلت نمود، در خانه نشست و قرآن را همانگونه كه خدا نازل كرده بود، جمع آورى نمود.
محمد بن سيرين از عكرمه نقل كرده است كه پس از بيعت مردم با ابوبكر، على بن ابىطالب (ع) در خانه نشست. به ابوبكر گزارش دادند كه او از بيعت با تو كراهت دارد. ابوبكر آن حضرت را خواست و به او گفت: «از بيعت با من سرباز زدى؟» على (ع) فرمود: «نه به خدا سوگند، ديدم در كتاب خدا چيزهايى افزوده مىشود. پس با خود گفتم كه جز براى نماز ردا بر دوش نگيرم، تا آن كه قرآن را جمع نمايم.» ابوبكر گفت: «چه كار شايستهاى!» محمد بن سيرين مىگويد: از عكرمه پرسيدم كه آيا ديگران قرآن را به ترتيب نزول تأليف نمودند؟ وى پاسخ داد: «اگر جن و انس جمع گردند تا تأليفى مانند تأليف على بن ابىطالب داشته باشند، توانايى آن را نخواهند داشت.» «١» ويژگىهاى مصحف امام على (ع)
مصحفى را كه على بن ابىطالب (ع) جمعآورى نمود، نسبت به ديگر مصاحف از امتيازات فراوانى برخوردار بود. برخى از آنها بدين قرار است:
١. ترتيب سورهها به همان ترتيب نزول، تنظيم گشته بود. سيوطى در «اتقان» ضمن بيان اين مطلب مىگويد: «اولين سوره، اقرأ، سپس مدّثّر، سپس ن، بعد از آن مزّمّل و به همين ترتيب، تبّت، تكوير و ... تنظيم شده بودند.» شيخ مفيد نيز در مسائل سرويّه، تأليف قرآن على بن ابىطالب را به همان ترتيب نزول مىداند كه سور مكى بر مدنى و آيات منسوخ بر ناسخ مقدم بوده و هر چيز در جاى خويش قرار داده شده است. «٢» ٢. قرائت مصحف على بن ابىطالب دقيقاً مطابق قرائت پيامبر (ص) بوده است.