علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ١٣
زمان مىتوان با بررسى آن، به صدق دعوت آن حضرت پى برد، قرآن كريم است. قرآن كريم معجزه جاويد پيامبر اعظم (ص) است و معجزه جاويد بايد علمى و از سنخ دانش باشد؛ زيرا هر معجزهاى كه غير از علم و معرفت باشد، موجودى طبيعى و حادثهاى حسّى است كه محكوم قوانين ماده و محدود به زمان و مكان مشخصى است و در نهايت تنها براى اهل يك عصر، ديدنى و مشهود است؛ ولى معجزه علمى براى همه و تا ابد معجزه است و همه انسانها مىتوانند آن را ببينند و عجز خود را از آوردن مانند آن درك كنند. «١» قرآن كريم، خود به اين مطلب اشاره دارد كه از جانب خداوند جهانيان نازل شده و ديگران از آوردن چنين كتابى ناتوان مىباشند:
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْانْسُ وَالْجِنُّ عَلى انْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْانِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْكانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهيراً. (اسراء: ٨٨)
بگو: اگر انس و جن گرد آيند تا نظير اين قرآن را بياورند، مانند آن را نخواهند آورد، هر چند برخى از آنها پشتيبان برخى [ديگر] باشند.
قرآن اين ادعا را نه يك بار كه چندين بار تكرار نموده و هر مخالفى را به مبارزه طلبيده است. اين مدعا مخصوص زمان نزول اين كتاب آسمانى نيست، بلكه در هر زمانى بر اين مدعا پافشارى مىكند. كسى كه خواهان تحقيق در اين زمينه است و مىخواهد نبوت آن حضرت را نه از راه تقليد، بلكه از راه تحقيق بيابد، ضرورت شناخت اين كتاب آسمانى برايش دو چندان مىشود. او بايد با مطالعه عميق محتواى قرآن و بررسى ابعاد مختلف اعجاز آن، به حقانيّت پيامبر اعظم (ص) پى ببرد.
٤. قرآن معيار تشخيص قرآن كريم، در ميان ديگر منابع دينى، نقشى معيارى دارد. روايات و احاديث، گرچه شارح و مبين قرآن مىباشند، ولى در تشخيص صحيح از ناصحيحِ همانها بايد به قرآن رجوع كرد. اگر موافق كتاب خدا بودند، پذيرفته مىشوند و اگر مخالف بودند، طرد مىشوند. اين دستور پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع) است. رسول خدا (ص) فرمود: