علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٥٠
بگو: اگر انس و جن گرد آيند تا نظير اين قرآن را بياورند، مانند آن را نخواهند آورد؛ هر چند برخى از آنها پشتيبان برخى ديگر باشند.
و در سوره ديگرى مىفرمايد:
وَ انْ كُنْتُمْ فى رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلنا عَلى عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَادْعُواشُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ فَانْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ لَن تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتى وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجارَةُ اعِدَّتْ لِلْكافِرينَ. (بقره: ٢٣- ٢٤)
و اگر در آنچه بر بنده خود نازل كردهايم شك داريد، پس- اگر راست مىگوييد- سورهاى مانند آن بياوريد و گواهان خود را- غير خدا- فراخوانيد. پس اگر نكرديد- و هرگز نمىتوانيد كرد- از آتشى كه سوختش مردمان و سنگها هستند و براى كافران آماده شده بپرهيزيد.
و پس از اينكه مخالفان پيامبر، هرگز نتوانستند سورهاى مانند سورههاى قرآن بياورند، بر همگان ثابت شد كه اين كتاب مقدس، از سوى خداوند نازل شده و كسى را ياراى مقابله با آن نيست.
ابعاد اعجاز قرآن ١. شخصيت پيامبر (ص)
از نكات مهمّى كه قرآن براى اعجازش به آن اشاره نموده است، توجه به شخصيّت پيامبر و آورنده قرآن است. پيامبر (ص) در مكتب هيچ دانشمند و معلّمى حاضر نگشته بود و همگان مىدانستند كه او امّى و درس ناخوانده است. در دوره چهل ساله زندگىِ قبل از بعثت، كه دو ثلث عمر او را تشكيل مىدهد، از او هيچ شعر و نثرى شنيده نشده است. «١» ناگهان چنين پيامبرى، كتابى عرضه مىكند كه بزرگان روزگار در مقابلش درمىمانند. قرآن همين نكته را مورد توجه قرار داده، مىفرمايد:
قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ وَ لا ادْريكُمْ بِهِ فَقَدْ لَبِثْتُ فيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِافَلا تَعْقِلُونَ. (يونس: ١٦)