علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٤٩
قرآن با روح و روان انسانها سر و كار دارد و افكار بشرى را با عالىترين انديشههاى الهى تغذيه مىنمايد و به حق مىتوان قرآن را كتابى فرهنگآفرين به حساب آورد.
جاودانگى: قرآن تنها معجزه پايدار و جاودانه است كه در هر دوره و عصرى گوياى حقانيّت خويش است.
قابليّت دسترسى: معجزات پيامبران الهى فقط براى مردم زمان خود، آن هم عدهاى محدود قابل رؤيت بوده است؛ امّا دسترسى به قرآن براى همگان ميسّر است. به عبارت ديگر، قرآن، محدوديت زمانى و مكانى معجزات ديگر را ندارد. هر كسى مىتواند در هر زمان اين معجزه را شاهد باشد.
تحدّى (مبارزهطلبى)
قرآن بهعنوان سند نبوّت پيامبر (ص) و منبع اصلى هدايت امت نازل گرديد. نزول قرآن در برههاى از زمان رخ داد كه عرب از لحاظ فصاحت و بلاغت در اوج بود و به همين جهت در آغاز دستهاى از منكران قرآن كه آن را اسطوره و افسانه مىپنداشتند، بر اين پندار بودند كه اگر بخواهند مىتوانند مانند آن را بياورند. «١» در چنين زمان و مكانى پيامبر (ص) به «تحدّى» دعوت نمود. تحدّى همان مبارزهطلبى و دعوت به معارضه و مقابله است.
اين تحدّى نه از موضع انفعالى، كه با قاطعيت و صلابتى بىنظير صورت گرفت و از آنجا كه بزرگترين امتياز و افتخار عرب (سخنورى و سخندانى) را هدف قرار داده بود، بىنهايت تحريك كننده و شورآفرين مىنمود. عدمِ مقابله با قرآن يا اقدام نافرجام، نتيجهاى جز از دست دادن حيثيّت و موقعيت ممتاز آنان نداشت. شگفتانگيزتر آنكه مخاطبانِ تحدّى فقط مردم شبه جزيره و عربها نبودند. پيام اولين مبارزهطلبى اين بود: اگر همه جهانيان گرد هم آيند تا مانند قرآن بياورند از انجام دادن اين كار ناتوانند. قرآن كريم مىفرمايد:
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الانْسُ وَالجِنُّ عَلى انْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا القُرآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهيراً. (اسراء: ٨٨)