علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٢١
درس دوم: وحى تاريخ قرآن با پديده «وحى» ارتباطى تامّ دارد؛ چرا كه نزول آيات قرآن تنها از اين طريق صورت گرفته و دريافت پيام آسمانى، كه نوعى ارتباط ميان انسان برگزيده و ممتاز با عالم غيب است، با «وحى» جامه عمل به خود پوشيده است. از اين رو كتاب آسمانىِ قرآن نتيجه و حاصل «وحى» است و به همين روى، بيشتر تاريخنويسان، بررسى وحى را نقطه آغازين بحثهاى تاريخ قرآن قرار دادهاند.
تعريف وحى الف. معناى لغوى وحى به معناى اشاره كردن، نوشتن، پيام رسانى، الهام و كلام پنهانى و هر چيزى است كه به ديگرى القا شود. تعبير «وَحى الَيْهِ و اوْحى» يعنى سخنش با ا و به گونهاى بود كه از ديگران پنهان مىداشت. «١» راغب اصفهانى مىگويد:
ريشه وحى به معناى اشاره تند و سريع است و به همين خاطر هر كارى را كه به سرعتانجام گيرد وحى مىگويند. و اين ممكن است در كلامى رمزى و كنايهاى باشد و يا آوازى باشد مجرد از الفاظ و كلمات، و يا به صورت اشاره به بعضى از اعضا و يا به نوشتن. «٢»