تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١
ولى چنانچه ايمان به قلب او رسوخ نداشته باشد، به هنگام برخوردارشدن از ثروت، قدرت و ديگر نعمتها مسرور، مغرور و سرمست مىشود و قارونوار منشأ نعمتها را تدبير و علم و توانايى خود مىشمارد و به خود مىبالد و خود را از ديگران برتر مىشمرد و كمكم خدا را انكار مىكند و دست به ستم مىآلايد و در اين هنگام عذاب حق نازل مىشود و او را نابود مىگرداند.
امت و جامعهاى كه در فراخى نعمت از جاده عبوديت و عدالت و بندگى خارج شود و به فساد، فحشا، عياشى و طغيان روى آورد، عاقبتى جز هلاكت نخواهد داشت كه اين سنّت تغييرناپذير الهى است.
هشدار امّت مسلمان و انقلابى و مسئولان متعهد ايران اسلامى بايد به اين آيتالهى گوش جان بسپارند و هشيار باشند كه در اين دوره بعد از انقلاب و جنگ، كه بازار توليد و اقتصاد گرم است و رفاه نسبى در جامعه حاصل شده، فساد و فحشا وسرمستى و غرور دامنگير اجتماع نشود و از صراط بندگى خارج نگردند، وگرنه سنّت تغييرناپذير الهى استثنا نمىپذيرد و خداوند با هيچ ملّتى حساب خصوصى ندارد.
آيا توبه تنها كافى است؟
فَأَمَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً فَعَسَى أَن يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ (قصص، آيه ٦٧)
اما كسى كه توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، اميد است از رستگاران باشد.
توبه تنها كافى نيست از اين آيه و آيات ديگر، معلوم مىشود كه «توبه» به معناى پشيمانى و بازگشت به