حضرت (در تأييد كلام خود) اين آيه شريفه را تلاوت كرد. «انَّما يُوَفَّى الصَّابِروُنَ اجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ» «١» فراگيرى صبر اين آيه پيوند نزديكى با آيه قبل دارد و آن اينكه: در آن آيه سخن از عبادت شبانه و شب زنده دارى و سجده و قيام و نيز سخن از علم و دانش رفته و در اين آيه اجر بى حساب صابران مطرح شده است. اين پيوستگى اشاره به اين حقيقت است كه قيام جهت عبادت و تلاش براى كسب دانش و موفقيّت در هر امرى، منوط به داشتن صبر و استقامت است. بى خوابى كشيدن و محروميت‌ها را به جان خريدن، جز در سايه پربار درخت صبر امكان پذير نيست. پس «صابران» در اين آيه مطلق ذكر شده و مقيد به صبر در اطاعت يا صبر در ترك معصيت يا صبر بر مصيبت نشده است. از اين رو آيه، با هر يك از موارد صبر منطبق است. «٢» آزادى انديشه‌ فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذينَ يَسْتَمِعوُنَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعوُنَ احْسَنَهُ اوُلئِكَ الَّذينَ هَديهُمُ اللَّهُ وَ اوُلئِكَ هُمْ اوُلوُا الْالْبابِ (زمر، آيه ١٨)
بندگان مرا بشارت ده: آن كسانى كه به سخن گوش مى‌دهند و از بهترين آن پيروى مى‌كنند، ايشان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده و اينان خردمندانند.
مكتبى كه منطق قوى دارد و از پشتوانه فطرى و عقلى برخوردار است، دليلى ندارد كه پيروانش را از رويارويى با مخالفان باز دارد. پيروان راستين اسلام اهل تحقيقند، از