تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٢
و چه ظلمى بالاتر از اينكه انسان آيات الهى را به مسخره بگيرد و از آنها به عنوان سحر و جادو ياد كند. يا در آيه ديگر مىفرمايد:
... تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدّاً «١» تا انذار كنى قومى را كه سرسخت هستند.
در مقابل، كاربرد عنصر «تبشير» بيشتر براى كسانى است كه به آيات الهى ايمان آورده و در زندگى دنيا با سلاح «شكيبايى و صبر» با سختيهاى راه هدايت و ايمان مبارزه نمودهاند و خواستهاى نفسانى خود را براى قرب به خدا كنترل كردهاند تا بدين وسيله آنان را دلگرم و اميدوار سازد و به آنان يادآورى نمايد كه هرگز اجر و پاداش آنان به خاطر مقاومت در برابر وسوسههاى نفسانى و جلوههاى فريبنده دنيا فراموش نخواهد شد. از اين رو، قرآن كريم در آيات فراوان از جمله دو آيه زير مىفرمايد:
بَشِّرِ الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوالصَّالِحاتِ انَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ ... «٢» بشارت بده كسانى را كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، كه براى ايشان بهشتهايى است.
بَشِّرِ الْمُؤْمِنينَ بِانَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبيراً «٣» بشارت بده مؤمنان را به اينكه براى ايشان از جانب خداوند ثوابى بزرگ خواهد بود.
انبياء در برنامه تربيتى خود از هر دو عنصر در جايگاه خود بهره جستند، ولى از آنجا كه عنصر انذار نقش بيشترى در تربيت افراد و سلامت جامعه دارد، قرآن كريم از روش انذار بيشتر استفاده كرده است. در اينجا به نمونههايى از آن اشاره مىكنيم.
١- آغاز رسالت پيامبر (ص) همراه با فرمان به انذار است: «يا ايُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَانْذِرْ». «٤»