تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٧
او در قرائت و تلاوت كتاب آسمانى تورات، گوى سبقت را از همه ربود و از چهره زيبايى برخوردار بود و به خاطر زيبايى زيادش، او را «منوّر» مىناميدند. «١» تقدير خداوند بر اين قرار گرفت كه به او ثروتى بىحساب عطا كند و او را با اين امتحان بيازمايد. وقتى كه قارون به ثروت و قدرت رسيد، عنان اختيار از كف داد و طغيان و سركشى آغاز كرد. سرمستى نعمت، او را از راه بندگى بيرون برد و به طغيان، گردنفرازى، خودبينى و خدافراموشى واداشت.
اندرز موحّدان به قارون وقتى كه قارون به تجاوزگرى و فساد پرداخت، قومش به نصيحت او برخاستند و از سر خيرخواهى به راهنمايى و ارشاد او همت گماشتند و تذكرات خيرخواهانه خود را به شرح زير به او گوشزد كردند:
الف- سرمست و مسرور از ثروت مباش كه خداوند، دلشادان از ثروت را دوست ندارد.
فَرَح، شادى و سرور بيش از حد را گويند كه انسان را از ياد خدا و آخرت غافل گرداند، انسان بىايمان يا سست ايمان، وقتى به ثروت و قدرت برسد خود را توانگر، بىنياز و قدرتمند مىبيند و شادمان مىشود و خدا را فراموش مىكند و به عياشى و فساد رو مىآورد. اين حالت سرور و خوشحالىِ خارج از اندازه همان «فرح» است كه از آن نهى شده است، ولى مؤمنان با رسيدن به مال، ثروت يا ديگر نعمتها گر چه شاداب مىشوند، ولى شادابى و سرور آنان از اين جهت است كه خداوند بدانان نعمت داده و در عين حال نعمت را هم امتحان مىدانند و در شكر و سپاسگزارى كوتاهى نمىكنند و از آن نعمت در راه صحيح استفاده مىكنند.
ب- با ثروت، آخرت را كسب كن، بدان كه اين ثروتى كه خدا به تو داده، مىتواند وسيله خوبى در جهت كسب آخرت و زندگى سعادتمندانه اخروى باشد. اگر از اين ثروت، درست استفاده كنى و از آن در جهت رضاى خدا بهرهبردارى نمايى، و نيز در