تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٧
ممكن است سؤال شود كه آيا تقليد از يك مرجع دينى در احكام دين و همچنين حرمت نگهدارى كتابهاى گمراه كننده منافاتى با آزاد انديشى ندارد؟
در پاسخ بايد گفت: مكتب اسلام، پيروان خود را براى دريافت حقيقت و رسيدن به عالم واقع تشويق و تحريص مىكند و بر اين عقيده است كه هر مسلمان تا حدّ امكان بايد واقعيت را درك كند و آن نيز از دو راه امكانپذير است: يكى اجتهاد و ديگرى تقليد. البته تقليد نه بطور ناآگاهانه و كوركورانه، بلكه از راه تحقيق و اثبات و احراز اعلميّت فقيه جامع الشرايط. اين نوع تقليد در حقيقت برگزيدن بهترين قول است، چرا كه تقليد، با اين شيوه و با اين هدف مطابق عقل و فطرت و دستور الهى بوده، اطمينان بخش است.
و اين امر (رجوع جاهل به عالم فقيه و اهل خبره در فن) تنها اختصاص به باب احكام و علم فقه ندارد و مردم در كليه امور اجتماعى و علوم و فنون به عالمان و خبرگان رجوع مىكنند نظير رجوع بيمار به دكتر متخصص، و اين يك امر عرفى و عقلائى است كه هميشه رايج بوده و هست.
ناگفته نماند كه حرام بودن نگهدارى، نسخه بردارى، تدريس و خواندن كتابهاى گمراه كننده حكمى عمومى نيست، بلكه مخصوص توده مردم است، آن هم از اين جهت كه عموم مردم اطلاع كافى و بينش عميق جهت تشخيص مطالب حق از باطل ندارند و اگر كتابهاى گمراه كننده را بخوانند، در ذهن آنها شبهههايى ايجاد مىشود كه نمىتوانند به آنها جواب دهند. بنابراين بر علما و دانشجويان لازم است اين كتابها را مطالعه كنند و با شبهات آشنا شوند و به آنها جواب بگويند. «١» شرح صدر و قساوت قلب افَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْاسْلامِ فَهُوَ عَلى نوُرٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلوُبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ اوُلئِكَ فى ضَلالٍ مُبينٍ (زمر، آيه ٢٢)