تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨
٩- اجتناب از مجالس گناه از ديگر صفات برجسته مؤمنان، دورى از صحنههاى گناه است. آنان هيچگاه شاهد گفتار و كردار ناشايست و باطل نمىشوند.
«وَالَّذينَ لايَشْهَدُونَ الزُّورَ ...». «١» «شهادت» به معناى حضور است. واژه «زور» در ادبيات قرآن، با ادبيات فارسى فرق دارد. زور، در اين آيه، به معناى تمايل به باطل و انحراف از حق است. «٢» پس مفهوم آيه اين است كه بندگان شايسته و خاصّ خدا آنهايى هستند كه در محافل لهو و باطل، حضور پيدا نمىكنند و شاهد صحنههاى ناهنجار نمىشوند، زيرا حضور در اين مجالس علاوه براين كه امضاى گناه و تأييد عمل خلاف شرع است، مقدمات گناه و آلودگى روح را فراهم مىآورد. كسى كه از شنيدن سخنان باطل و انحرافى، اجتناب مىورزد، به يقين سخن باطل از خود او هم سر نمىزند و هرگز به دروغ عليه كسى شهادت نمىدهد. پس «شهادت» در اينجا داراى دو بعد «حضور» و «گواهى» است.
١٠- دورى از كارهاى بيهوده هر كارى كه هدف عاقلانهاى در آن نباشد، «لغو» ناميده مىشود. بندگان خاص خداوند، دست به كارهاى لغو و بىمعنا نمىزنند و در زندگى خود همواره هدف معقول و سازندهاى را تعقيب مىكنند و اگر به كار لغو و بيهودهاى برخورد كنند، بدون تأثيرپذيرى از آن دورى مىگزينند: «وَ اذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّو كِراماً». «٣» ناگفته نماند كه بىاعتنايى آنها به اين صحنهها، در صورتى است كه براى مبارزه با فساد و نهى از منكر راهى جز بىاعتنايى نداشته باشند. به عبارت ديگر، بىاعتنايى آنها از روى بىتفاوتى در مقابل اصل امر به معروف و نهى از منكر نيست، بلكه بىاعتنايى و