٢- پيامبر (ص) مأمور به انذار خويشاوندان خود شد: «فَانْذِرْ عَشيرَتَكَ الْاقْرَبينَ». «١» ٣- رسالت عالمان دين و فقها انذار مردم است: «فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ طائِفَةٌ ... وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ». «٢» ٤- در قرآن آياتى به اين مضمون «وَ انْ مِنْ امَّةٍ الَّا خَلا فيها نَذِيرٌ» «٣» داريم، ولى در مورد تبشير چنين تعبيرى وجود ندارد.
٥- در بعضى از آيات مانند آيه مورد بحث، هدف از ارسال پيامبر «انذار» ذكر شده، گويى كه پيامبر (ص) فقط براى انذار آمده است و اين حكايت از اهميّت «انذار» مى‌كند، در حالى كه در مورد تبشير اين گونه آيات وجود ندارد.
ثبت اعمال و آثار انَّا نَحْنُ نُحْىِ الْمَوْتى وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ اثارَهُمْ وَ كُلَّ شَىْ‌ءٍ احْصَيْناهُ فى امامٍ مُبينٍ‌ (يس، آيه ١٢)
همانا مائيم كه زنده مى‌كنيم مردگان را و مى‌نويسيم آنچه را كه پيش فرستاده‌اند و نيز آثار ايشان را و هر چيزى را در امامى مبين (لوح محفوظ) بر شمرده‌ايم.
رابطه انسان با عمل‌ از قرآن استفاده مى‌شود كه پس از مرگ رابطه انسان با دنيا بطور كلّى قطع نمى‌شود.
بنابراين اگر انسان در دنيا عملى را انجام دهد تمام آثار آن در همان زمان ظاهر نمى‌شود، بلكه ممكن است پيامدها و آثارى همراه داشته باشد كه پس از مرگ (حتى گاهى تا زمانيكه‌