اوّل اينكه، هواپرستى سرچشمه غفلت و بى‌خبرى است، چنان كه قرآن مى‌فرمايد:
وَ لا تُطِعْ مَنْ اغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَاتَّبَعَ هَواهُ «١» از كسى كه قلب او را از ياد خود غافل كرده‌ايم و پيرو هواى نفس خويش است، اطاعت نكن.
دوّم آنكه هواپرستى، سرچشمه كفر و بى‌ايمانى است، چنان كه قرآن كريم مى‌فرمايد:
فَلا يَصُدَّنَّكَ عَنْها مَنْ لايُؤْمِنُ بِها وَاتَّبَعَ هَواهُ «٢» تو را از ايمان به قيامت باز ندارد كسى كه ايمان به آن ندارد و پيرو هواى خويش است.
سوّم آنكه هواپرستى، بدترين گمراهى است. قرآن در اين باره مى‌فرمايد:
وَ مَنْ اضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ‌اللَّهِ «٣» چه كسى گمراه‌تر است از آنكه، از هواى نفس خويش پيروى مى‌كند، بدون اينكه هدايتى از طرف خداوند داشته باشد.
چهارم آنكه هواپرستى، نقطه مقابل حق‌طلبى است و انسان را از راه خدا بيرون مى‌برد، چنان كه در قرآن مى‌خوانيم:
فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلُّكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ «٤» در ميان مردم به حق داورى كن و پيرو هوا مباش كه تو را از راه خدا گمراه مى‌كند.
پنجم آنكه هواپرستى مانع عدالت و دادگرى است، چنان كه قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى‌ انْ تَعْدِلُوا «٥» پيروى از هواى نفس مانع اجراى عدالت شما نشود.