درس هشتم‌ تفكر در خويش‌ أَوَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنفُسِهِم مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمّىً وَإِنَّ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ (روم، آيه ٨)
آيا آنها با خود نينديشيدند كه خداوند آسمانها و زمين را و هرچه در ميان آنهاست، جز به حق و تا زمان معيّنى نيافريده است؟ و بسيارى از مردم ديدار پروردگارشان را منكرند.
پيوستگى مبدأ و معاد در قرآن، خداشناسى با معادشناسى همراه است و اين نشان مى‌دهد كه ميان آنها پيوند ناگسستنى وجود دارد، در حدّى كه شناخت يكى شناخت ديگرى را و انكار يكى، انكار دومى را به دنبال دارد. از اين رو، اين آيه از افرادى كه منكر اين دو اصل هستند انتقاد مى‌كند كه چرا انديشه خود را به كار نمى‌برند، چرا عظمت آفرينش را ناديده مى‌گيرند. اگر آنها درست بينديشند، به خوبى در مى‌يابند كه جهان براساس حق آفريده شده و مقصود از حق بودن خلقت، منظم و هدفدار بودن آن است و نظام هدفدار نشانه حكمت و قدرت كامل خالق اين جهان است. علاوه بر اين، جهان رو به زوال و فنا مى‌رود و جهان ديگرى لازم است تا مقصد نهايى بشر مشخص شود، وگرنه آفرينش اين جهان با عظمت، تنها براى زندگى زودگذر و موقتى بيهوده خواهد بود. «١»