تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤

برترى حقوق مادر سفارش خدا ابتدا متوجه پدر و مادر است و بلافاصله نقش پرورشى و تربيتى مادر، مطرح شده است. اين شيوه شايد اشاره به برترى حقوق مادر و احترام وى باشد؛ زيرا مادر بيشتر از پدر زحمات فرزند خود را تحمل مى‌كند و به طور طبيعى بايد احترام او در نزد فرزند بالاتر از پدر باشد.
امام زين العابدين (ع) فرمود:
حق مادر تو اين است كه بدانى؛ او تو را بگونه‌اى حمل كرده است كه هيچ كس، كسى را حمل نمى‌كند؛ از ثمره دلش آنسان تو را تغذيه كرده كه هيچ كس به ديگرى نمى‌كند. او تو را با گوش و چشم و دل و دست و پا و همه اعضاى خود حفظ كرده است. او اين همه كار مهم و سخت را با شادى و بدون منّت انجام داده و در مواظبت و نگهدارى تو همه بديها و سختيها و دردها و سنگينى و غمها و غصه‌ها را تحمل كرده است تا وقتى كه دست قدرت، تو را بر زمين نهاد و (از مادر متولد شدى) بعد از تولد تو را به حال خود رها نساخت. دامنش آسايشگاه تو بود.
آغوشش پناهگاه تو، پستانش منبع آب و غذاى تو، جانش سپر بلا و فداى جان تو بود. گرما و سرماى روزگار را براى تو تحمل مى‌كرد و مى‌كوشيد تو را سير كند گرچه خود گرسنه بماند، تو را پوشيده بدارد گرچه خود عريان باشد، تو را سيراب كند هر چند خود تشنه بماند. «١» تشكر از پدر و مادر خداوند در قرآن قدردانى و تشكر از پدر و مادر را با شكر خود همراه كرده است، بدين جهت كه احترام به آنها در رديف عبادت خدا قرار دارد. تشكر از پدر و مادر همان مقدار ارزش دارد كه شكر خدا. پس احترام به پدر و مادر، عبادت خداست و عبادت خدا، شكر خداست و كسى كه از پدر و مادر خود قدردانى نكند، در حقيقت نسبت به خدا ناسپاسى كرده است، چنان كه امام رضا (ع) فرمود: