درس دوم‌ قرآن و جهاد بزرگ فرهنگى‌ فَلا تُطِعِ الْكافِرينَ وَ جاهِدْهُمْ بِهِ جِهاداً كَبيراً (فرقان، آيه ٥٢)
پس، از كافران فرمان مبر و به وسيله آن (قرآن) با آنان مبارزه كن.
بى شك، مقصود از جهاد در اين آيه، جهاد نظامى نيست، زيرا اين آيه در مكّه نازل شده است و آن زمان هنوز جنگ نظامى و جهاد مسلحانه تشريع نشده بود. آيات مربوط به جهاد مسلحانه در مدينه نازل شد، پس اين آيه در صدد پى‌ريزى و تحكيم مبانى فكرى و عقيدتى مردم است كه از آن به «جهاد كبير» تعبير مى‌كند.
با دقت در آيه مزبور و موقعيت اجتماعى نزول آن، ارزش زيربنايى «جهاد فرهنگى» روشن مى‌شود، بدين معنا كه نخست بايد انديشه و عقيده انحرافى و خرافى را از جامعه گرفت و فرهنگ صحيح، غنى و سعادت‌بخش را جايگزين آن كرد. آنگاه اگر مردم براى دريافت حقايق دينى و افكار زلال و خالص، آمادگى و شايستگى كافى پيدا كردند و بينش سياسى اجتماعى به دست آوردند، مى‌توان براى از ميان برداشتن موانع و شكستن سدّ مخالفان، دست به سلاح برد. پس مبارزه مسلحانه براى پشتيبانى از مبارزات فكرى و جهاد فرهنگى، و در مرحله دوّم است.
قرآن، محور جهاد فرهنگى‌ خداوند در اين آيه، قرآن را به عنوان محور اصلى در جهاد فكرى و عقيدتى معرفى مى‌كند.