بازگشت به خويشتن‌ گرچه قرآن در مواردى ما را به تفكر در اسرار درونى خودمان فرا مى‌خواند، ولى در اينجا مقصود از تفكر، فكر كردن در اسرار نهانى خلقت خويش نيست، بلكه مقصود آن است كه بگويد چرا آنها اين قدر فراغت خاطر ندارند كه در راز آفرينش آسمانها و زمين بينديشند.
به عبارت ديگر، چنان سرگرم دنيا هستند و فكرشان به قدرى پريشان است كه خود را هم فراموش كرده‌اند. «١» اينان اگر خود را بازيابند و تفكرشان را متمركز كنند و منصفانه انديشه خود را به كار اندازند و به دور از غوغاهاى زندگى و خالى از هرگونه ذهنيت و تعصب، به آسمانها و زمين بنگرند و از اعماق وجدان و عقل خويش در آنها بينديشند، در مى‌يابند كه دستگاه با عظمت خلقت براى تفنّن و سرگرمى و بى‌هدف آفريده نشده است؛ چنان كه آغازى داشته، پايانى هم دارد و هدف خلقت در پايان اجل آن آشكار خواهد شد. «٢» خانواده، كانون آرامش‌ وَ مِنْ اياتِهِ انْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ انْفُسِكُمْ ازْواجاً لِتَسْكُنُوا الَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً انَّ فى‌ ذلِكَ لَاياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ (روم، آيه ٢١)
و از نشانه‌هاى او اين است كه براى شما از جنس خودتان همسرانى آفريد تا به واسطه آنها آرامش يابيد و ميان شما دوستى و مهربانى قرار داد. به راستى در آن، براى مردمى كه مى‌انديشند نشانه‌ها است.
مودّت، عامل پيوند براى تشكيل خانواده اهدافى را مى‌توان برشمرد. قرآن همه آنها را در جمله «لِتَسْكُنُوا»