تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٢

ولى مدعى نشدند كه چون با سواد است و خواندن و نوشتن مى‌داند كتابهايى نزد خود دارد و در مطالبى كه مى‌آورد، از آن كتابها استفاده كرده است. اگر پيامبر كوچك‌ترين آشنايى با خواندن و نوشتن داشت به طور قطع مورد اين اتهام واقع مى‌شد.
از طرف ديگر از متون تاريخى معتبر و قديمى اسلامى به دست مى‌آيد كه پيامبر (ص) در مدينه گروهى «دبير» داشته است. اين دبيران كه تعداد و اسامى آنها در كتابهاى تاريخ آمده است، وحى خدا، سخنان پيامبر (ص)، عقدها و معاملات مردم، عهدها و پيمان نامه‌هاى رسول خدا (ص) با مشركان و اهل كتاب و دفاتر صدقات و مالياتها، دفاتر غنايم و خمسها و نامه‌هاى فراوان آن حضرت را به اطراف و اكناف مى‌نوشتند و هيچ يك از اين نامه‌ها يا پيمان نامه‌ها يا دفاتر را رسول خدا (ص) به خط خود ننوشته است و يك‌جا ديده نشده كه رسول خدا (ص) يك آيه قرآن به خط خود نوشته باشد، در صورتى كه كاتبان وحى هر يك به خط خود قرآنى نوشته‌اند.
به طور قطع، اگر يك سطر نوشته از پيامبر اكرم (ص) باقى مى‌ماند، مسلمانان به عنوان تيمّن و تبرّك و بزرگترين افتخار، براى خود نگهدارى مى‌كردند؛ همچنان كه درباره حضرت على (ع) و ساير ائمه چنين وقايعى زياد ديده مى‌شود. «١» قرآن نيز در آيه بالا ناآشنايى پيامبر (ص) به خواندن و نوشتن را تأييد كرده است.
دليل انتخاب پيامبر از ميان افراد امّى‌ هر پيامبرى براى اثبات رسالت خود ناگزير از ارائه معجزه يا معجزات بوده است.
پيامبر اكرم (ص) نيز از اين موضوع، مستثنا نبوده است. بزرگ‌ترين و مهم‌ترين معجزه ايشان قرآن‌كريم است. بنابراين، رسول‌خدا (ص) از ابتداى نزول قرآن در مكّه كه با سوره‌هاى كوچك آغاز شد، به طور رسمى در اين مورد «تحدى» كرد؛ يعنى مدعى شد كه قرآن كار او نيست، بلكه كار خداست و از قوم خود خواست كه اگر حرف او را قبول ندارند، خود، آن را امتحان كنند. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد: