فتنه‌گريها را نهى كرده است. فتنه خلق يعنى گمراه كردن، از ايمان بيرون بردن، آزار و شكنجه‌دادن، به شبهه انداختن، و چنين اعمالى مورد نهى خدا بوده و گناه است. «١» خداوند مى‌فرمايد: «آنهايى كه مؤمنان را به فتنه انداختند (آزار و شكنجه كردند) و از اين كار خود توبه نكردند، برايشان عذاب جهنم است». «٢» فلسفه فتنه‌ چرا خداوند، بشر را مى‌آزمايد؟ آيا از نهان او آگاهى ندارد؟ خداوند عالم به نهان و آشكار جهان خلقت است و هيچ چيز از او پنهان نيست و آزمودن او براى آگاهى يافتن نمى‌باشد.
فلسفه فتنه و آزمايش الهى چيزهاى ديگر است، از جمله:
الف) مشخص و متمايزشدن خوبان از بدان. در امتحان، مؤمنان واقعى از مدعيان دروغين بازشناخته مى‌شوند و دروغ و راست ادعاها معلوم مى‌گردد و حجّت بر همه تمام مى‌شود.
فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا ...
تا خدا بدين وسيله مؤمنان را مشخص سازد و ب) خالص‌شدن مؤمنان. مؤمنان در كوره فتنه و امتحان خالص مى‌شوند و كدورتهايى كه بر اثر گناه در آنها حاصل گرديده، از بين مى‌رود.
لُيمَحِّصَ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا تا خداوند مؤمنان را خالص گرداند.
ج) از بين رفتن ظاهر زيباى كافران و منافقان. حسناتى كه از كافر و منافق سر مى‌زند از سر ايمان و اعتقاد نيست و فقط زيبايى‌بخش ظاهر است. در كوره فتنه، اين ظواهر