گلوى او، در عمل نشان مى‌دهد كه حاضر است فرزند را قربانى كند ندا مى‌رسد كه «قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا» خوابى را كه ديده بودى تحقق بخشيدى. «١» امتحان سخت‌ خداوند در اين آيه امتحان حضرت ابراهيم و اسماعيل را امتحانى سخت و آشكار خوانده است، چرا كه خداوند به حضرت ابراهيم تا سن پيرى و ناتوانى فرزندى نداده بود و او در اين حال پس از گذراندنِ يك عمر پُر مشقت از خداوند درخواست پسر كرده تا شايد در حال ضعف و ناتوانى دست او را بگيرد، خداوند نيز اين دعا را اجابت كرده، به او فرزندى پسر عطا مى‌كند، امّا وقتى كه فصل شكوفا شدن آن فرزند رسيده و ابراهيم انتظار دستگيرى از او دارد فرمان مى‌رسد كه اين فرزند بايد قربانى شود آن هم با دست پدر، و تمام مقدمات به وسيله او انجام شود و كارد را خود در دست بگيرد و فرزند را بر زمين بخواباند ... آن حضرت نيز از هيچ چيز فروگذار نكرد و تا آخرين مرحله پيش رفت تا جائى كه شدت و سختى امتحان، ملائكه الهى را شگفت زده كرد.
از طرفى در اين آزمايش بزرگ الهى، بردبارى و صبر جناب اسماعيل (ع) و جوانمردى و شهامت او در تحمل و پذيرش بلا تا پاى جان در راه بندگى خدا و رضاى او به نمايش گذاشته شد. بنابراين پدر و فرزند هر دو مورد امتحان سخت و سنگين و غير قابل تحمل قرار گرفته و هر دو پيروزمندانه و سرفراز تا آخرين مرحله پيش رفتند.
در روايات آمده، كه هنگام ذبح اسماعيل، جبرييل از روى اعجاب فرياد زد: «اللَّه اكبر، اللَّه اكبر»! «٢»