مقام تشريع نيز انسان را از اطاعت شيطان برحذر داشته و به وسيله پيامبران توصيه كرده است كه شيطان را نپرستند چون دشمن آشكار افراد بشر است. «١» خلاصه اين‌كه اين همان عهدى‌است كه در عالم «ذر» و فطرت گرفته‌شده و دعوت عقل و انبيا تاكيدى بر آن عهد بوده و تجديد و يادآورى آن است، عهدى كه خداوند درباره آن مى‌فرمايد:
(به ياد آور) زمانى را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذريّه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خويشتن ساخت (و فرمود) آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: آرى و گواهى مى‌دهيم. (چنين كرد كه مبادا) روز قيامت بگوييد: ما از اين غافل بوديم. «٢» داستان خارج شدن حضرت آدم (ع) از بهشت نمونه عينى فريب شيطان است. او با وسوسه شيطان از بهشت بيرون شد و اين خود براى بنى‌آدم مايه عبرت است، چنان كه خداوند مى‌فرمايد:
يا بَنى‌ ادَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما اخْرَجَ ابَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ «٣» فرزندان آدم! شيطان شما را فريب ندهد، چنان كه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون كرد.
و نيز فرمود:
وَ لايَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطانُ انَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ «٤» زنهار كه شيطان جلو راهتان را نگيرد كه او براى شما دشمنى است آشكار.
عبادت شيطان‌ مقصود از جمله «لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ» اطاعت و فرمانبردارى از شيطان است، زيرا