تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٥

الف- به خاطر رضاى خدا انفاق كنند؛ اگر براى خودنمايى، ريا و يا انگيزه غيرالهى ديگرى باشد، مورد قبول نيست و بهره‌اى نخواهند برد.
قرآن انفاق رياكارانه را به قشر نازك خاكى تشبيه كرده است كه بر روى سنگى باشد و بذرهايى بر آن افشانده شود، سپس بارانى شديد ببارد و آن خاك و بذر را از آن سنگ بشويد. انفاق چنين كسانى نيز از بين رفتنى است و اجر و پاداشى در پى ندارد. «١» ب- مالى را كه در راه خدا انفاق مى‌كنند، حلال و پاكيزه و با ارزش باشد تا فقير با ميل و رغبت آن را بگيرد. بيان قرآن در اين رابطه چنين است:
يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا انْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا اخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْارْضِ وَلا تَيَمَّمُوا الْخَبيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ باخِذيهِ الَّا انْ تُغْمِضُوا فيهِ «٢» اى مؤمنان از اموال پاكيزه‌اى كه به دست آورده‌ايد و از آنچه از زمين براى شما رويانده‌ايم انفاق كنيد، نه از چيزهاى ناپاك و بد كه خود آنها را جز از روى اغماض و كراهت نمى‌ستانيد. «٣» ج- بايد به كسانى كه استحقاق دارند، انفاق كرد. قرآن در اين باره مى‌فرمايد:
لِلْفُقَراءِ الَّذينَ احْصِرُوا فى سَبيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطيعُونَ ضَرْباً فِى الْارْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ اغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ الْحافاً «٤» انفاق شما بايد مخصوص نيازمندانى باشد كه در راه خدا محصور شده و نمى‌توانند مسافرت كنند و سرمايه‌اى به دست آورند و از فرط عفاف و مناعتى كه دارند هر كس از حال آنان بى‌خبر باشد غنى و توانگرشان پندارد. تو به فقر ايشان از سيمايشان پى خواهى برد (از عزّت نفس كه دارند) هرگز از مردم به اصرار گدائى و سؤال نمى‌كنند. «٥» د- انفاق نبايد با منت و آزار و رنجش فقرا همراه باشد وگرنه موجب ناخشنودى‌