تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٨
موارد خاصّى يا در مراحل سطحى خدا را شكر مىكنند و به شكر قلبى و زبانى بسنده مىكنند و اين افراد كم نيستند. آنچه كه وجودش كيمياست كسانى هستند كه شكر را از مقوله عمل مىدانند- نه از مقولههاى زبانى و خطورات قلبى- خدا را پيوسته ياد مىكنند و تمام نعمتها را از آن او مىدانند و به شكر عملى خدا مىپردازند و نعمتها و امكانات موجود را در موارد و اهدافى به كار مىبرند كه براى آن آفريده شده و خشنودى خدا در آن است. «١» اگر كسى توانست به اين مرحله برسد «شكور» است. چنين كسى در حقيقت به اخلاق الهى متخلّق شده است، چرا كه خداوند نيز شكور است: «انَّهُ حَليمٌ شَكُورٌ» «٢» او شكور است يعنى ارزش عمل هر يك از بندگان خوب و بد خود را بخوبى مىشناسد و به هر يك پاداش مناسب مىدهد؛ ظالم و كافر را در جهنم و مؤمن و متّقى را در بهشت جا مىدهد و همه مردم را با يك مقياس نمىسنجد.
تمدّن قوم سبأ و زوال آن لَقَدْ كانَ لِسَبَأٍ فى مَسْكَنِهِمْ ايَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ فَاعْرَضُوا فَارْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَىْ اكُلٍ خَمْطٍ وَ اثْلٍ وَ شَىْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَليلٍ ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازى الَّا الْكَفُورَ (سبأ، آيات ١٥- ١٧)
براى قوم سبأ در شهرشان از راست و چپ دو (مزرعه و) بوستان نشانه (لطف و رحمت) بود (كه به آنها گفتيم) از روزى پرورد تعاليم قرآن (ج٤) كد ٤/١٣٢ ١٠١ اهميت انذار و تبشير در سلامت جامعه ص : ١٠٠ گارتان بخوريد و سپاسگزار او باشيد. شهرى خوش و پاكيزه و پروردگارى آمرزنده، آنان اعراض كردند ما نيز سيل ويرانگر را بر آنها فرستاديم و