تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣

درس نهم‌ قدرشناسى از پدر و مادر وَ وَصَّيْنَا الْانْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ امُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فى‌ عامَيْنِ انِ اشْكُرْلى‌ وَ لِوالِدَيْكَ الَىَّ الْمَصيرُ وَ انْ جاهَداكَ عَلى انْ تُشْرِكَ بى‌ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما وَ صاحِبْهُما فِى‌الدُّنْيا مَعْرُوفاً وَ اتَّبِعْ سَبيلَ مَنْ انابَ الَىَّ ثُمَّ الَىَّ مَرْجِعُكُمْ فَانَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (لقمان، آيات ١٤- ١٥)
و به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم- مادرش او را با ناتوانى حمل كرد و دوران شيرخوارگى او در دو سال پايان مى‌يابد- كه براى من و براى پدر و مادرت شكر به جاى آور؛ بازگشت (همه شما) به سوى من است! و اگر آن دو تلاش كنند كه تو چيزى را همتاى من قرار دهى، كه از آن آگاهى ندارى (بلكه مى‌دانى باطل است)، از ايشان اطاعت مكن، ولى با آن دو در دنيا به طرز شايسته‌اى رفتار كن و از راه كسانى پيروى كن كه توبه كنان به سوى من آمده‌اند. سپس بازگشت همه شما به سوى من است و من شما را از آنچه عمل مى‌كرديد، آگاه مى‌كنم.
قرآن، در اين آيه، انسان را به قدردانى از پدر و مادر- با هر مرام و مسلكى كه دارند- سفارش مى‌كند و اين سفارش را با كلمه «وَصَّيْنا» كه بيانگر مهم‌بودن موضوع است آغاز مى‌كند.
پس از آن، به شؤون اختصاصى و اصول كلّى زحمات طاقت‌فرساى مادر، اشاره مى‌كند: حمل و نگهدارى فرزند در رحم خود به مدت نه ماه، ضعف و ناتوانى روزافزون ناشى از رشد تدريجى و تغذيه جنين و شير دادن او به مدت دو سال.