تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥١
نتيجهگيرى خداوند بعد از بيان داستان قارون نتيجهگيرى كرده، مىفرمايد:
«خانه سعادت آخرت را براى كسانى قرار مىدهيم كه اراده برترى جويى در زمين و فساد ندارند».
اراده برترىجويى يعنى دنبال كسب مال، قدرت، مسكن و مركب عالى رفتن است تا بر ديگران برترى پيدا كند و به اين برترى دلخوش گردد و آن را به رخ ديگران بكشد.
حضرت اميرمؤمنان (ع تعاليم قرآن (ج٤) كد ٤/١٣٢ ٦٤ هر كه بكوشد، راه نشانش دهيم ص : ٦٣ ) فرمود:
گاهى انسان از اينكه بند كفشش از بند كفش ديگرى بهتر است، شادمان مىگردد و به آن مىبالد و به همين از گروه برترى جويان مىگردد. «١» البته اگر انسان به داراييهايش به عنوان نعمت خدا دلخوش باشد و طالب مقام، مال و منصب گردد تا بدان وسيله، رضاى خدا و توفيق خدمت به خلق را كسب نمايد، برترىطلبى محسوب نمىشود؛ امام على (ع) در تأييد اين مطلب فرمود:
اين آيه در مورد حاكمان و ديگر قدرتمندان عادل و متواضع نازل شده است (و به آنان وعده سراى آخرت داده است). «٢» برترىخواهى، خود مصداق فسادطلبى است و چون مورد عنايت خاص بوده «٣» جداگانه ذكر شده است؛ شايد از آن جهت كه استكبار و برترىطلبى سختترين مهلكه است و بيشتر انسانها بدان گرفتارند و آخرين مهلكهاى است كه بندگان از آن نجات مىيابند، در مورد آن گفته شده است: آخرين هوايى كه از سر صدّيقان خارج مىشود، حب جاه و رياست است. «٤»