درس چهاردهم‌ عهد انسان با خدا الَمْ اعْهَدْ الَيْكُمْ يا بَنى‌ ادَمَ انْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ انَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ وَ انِ اعْبُدوُنى‌ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ (يس، آيه ٦٠- ٦١)
اى بنى آدم آيا با شما پيمان نبستم كه شيطان را نپرستيد، زيرا او دشمن آشكارى است براى شما و اين كه مرا عبادت كنيد كه راه راست همين است.
عهد الهى‌ اين آيه در مقام استيضاح و سرزنش مجرمان و كافران است كه چرا شيطان را اطاعت و عبادت مى‌كنند و عهد و ميثاق خود را با خدا در خصوص يگانه‌پرستى فراموش مى‌كنند.
اكنون اين سؤال مطرح است كه مقصود از عهد چيست و خداوند، در چه زمانى و از چه راهى با بندگان خود چنين عهدى بسته است؟
اين پيمان الهى از راهها و به زبانهاى گوناگون از ايشان گرفته شده است، از جمله در مرحله تكوين، هنگامى كه سرشت همه انسانها را بر فطرت توحيد استوار ساخت. و نيز با اعطاى عقل و انديشه آنها را به توحيد فرا خواند و از شرك و بت‌پرستى و اطاعت غير خدا برحذر داشت. عقل بشر بر اين امر، گواهى مى‌دهد كه انسان نبايد از موجودى پيروى كند كه از روز نخست كمر به دشمنى او بسته و هميشه در كمينش نشسته است. بعلاوه، در