تعاليم قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠١
قرآن بر خلاف انديشه مسيحيان، كه آيين مسيح (ع) را آيين محبت معرفى مىكنند و او را سفير بشارت مىدانند، رسالت پيامبران را با دو عنصر «انذار و تبشير» معرفى مىكند و تنها «تشويق» را سازنده جامعه ندانسته، بلكه در كنار تشويق و مژده دادن عنصر ديگرى به نام «ترساندن» و انذار را لازم مىداند و براى هر كدام جايگاه ويژهاى در نظر گرفته است، چرا كه تنها تشويق كردن، مايه تباهى و از هم گسستن نظم جامعه است، زيرا كسانى را كه براى مثال به حدود شرعى احترام نمىگذارند و به نواميس و اموا تعاليم قرآن (ج٤) كد ٤/١٣٢ ١١٣ اجر بىحساب ص : ١١٣ ل مردم تجاوز مىكنند، بايد از تنبيه و مجازات ترساند و تنها مژده دادن به آنها كه اگر خلاف نكنيد، اجر و پاداش داريد كافى نيست، بلكه اين امر سبب گسترش جنايت و فساد در جامعه مىشود. «١» اهميت انذار در قرآن از آيات قرآن كريم به دست مىآيد كه كاربرد عنصر «انذار» بيشتر براى كسانى است كه در وادى غفلت، انكار مبدأ و معاد و مخالفت به سر مىبرند و دنياطلبى و دلبستگى به نعمتهاى فريبنده دنيا آنها را از پذيرفتن حق باز داشته و بشارتها را نسيه مىپندارند و به توهّم خويش نقد دنيا را با نسيه آخرت تعويض نمىكنند و سرمايه زندگى خويش را يكپارچه در اختيار بهرههاى دنيا قرار دادهاند.
قرآن كريم با ترسيم عواقب خطرناك غفلت و مخالفت آنان، عنصر انذار را همچون صاعقهاى، در آسمان انكار و لذت طلبى آنها ايجاد كرده و مانند شلاقى بر سر آنان فرود مىآورد، تا از تاريكى غفلت بيرون آيند و دست از انكار و مخالفت بردارند. از اين رو قرآن كريم مىفرمايد:
... لِيُنْذِرَ الَّذينَ ظَلَمُوا «٢» تا بترساند كسانى را كه ظلم كردهاند.