درس سيزدهم‌ عنصر انذار در رسالت انبيا لِتُنْذِرَ قَوْماً ما انْذِرَ اباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ (يس، آيه ٦)
تا انذار كنى قومى را كه پدرانشان انذار نشده‌اند و ايشان غافلانند.
مفهوم انذار «انذار» از ريشه «نَذَرَ- يَنْذَرُ» و به معناى آگاهى دادن با هشدار و برحذر داشتن و ترساندن است، برعكس بشارت كه به معناى آگاهى دادن با مژده و ايجاد انگيزه است. «١» اهميت انذار و تبشير در سلامت جامعه‌ فطرت انسان بگونه‌اى است كه همواره انگيزه اعمال و رفتار خويش را يكى از دو چيز قرار مى‌دهد، يا به دنبال جلب منافع است، يا در صدد دفع خطرات، از اين رو تربيت را بايد بر اين دو پايه قرار داد و از آن دو عنصر، انذار و تبشير را نتيجه گرفت. قرآن دقيقاً به اين امر توجه داشته و در توصيف رسالت پيامبران از اين دو عنصر ياد كرده است:
وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ الَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ «٢» و ما پيامبران را نمى‌فرستيم، مگر براى مژده دادن و ترساندن.