«انَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ خَرَجَ بِالنِّساءِ فِى‌الْحَرْبِ يُداوينَ الْجَرْحى وَلَمْ يَسْهُمْ لَهُنَّ مِنَ‌الْفَىْ‌ءِ وَ لكِنْ نَفَلَهُنَّ» «١» رسول خدا صلى‌الله عليه و آله زنان را جهت مداواى مجروحان در جنگ، همراه خودش برد و سهمى از فى‌ء به آنان نداد، ولى به آنها بخشش نمود.
فقها در جواز «رضخ» به رواياتى از جمله اين روايت استناد كرده‌اند.
اميه دختر قيس گويد: بهمراه رسول خدا (ص) به خيبر رفتيم و من زنى كم سن بودم و رسول خدا (ص) مرا روى بار شتر سوار كرد ... و پس از فتح خيبر از غنائم بين ما تقسيم كرد و اين گردنبندى كه در گردن من است به من داد كه به خدا قسم هيچگاه از من دور نمى‌شود و اين گردنبند در گردن او بود تا اينكه فوت كرد. «٢» رماية رمايه به معنى تيراندازى و شركت در مسابقه تيراندازى است.
توضيح در باره اين واژه در قسمت واژه سَبَقْ آمده است، به آن مراجعه كنيد.
رقّ و رِقّيتْ‌ به واژه استرقاق مراجعه شود.
رُعْب‌ رُعْب مصدر فعل رَعَبَ يَرْعَبُ در لغت به معنى ترسيدن و مضطرب‌شدن و ارعاب از باب افعال بمعنى ترساندن است. رهب ارهاب نيز به اين معنى است. «٣» در اصطلاح، ايجاد ترس در دل دشمن را گويند كه گاهى به عنوان يك امداد غيبى از