قسمتى از احكام امان‌ افراد مسلمان فقط براى افراد مى‌توانند، امان صادر كنند، نه براى جمع كافران، امان عمومى را امام يا نائب تام الاختيار او صادر مى‌كند زمان صدور امام از طرف آحاد مسلمانان قبل از دستگيرى و اسير شدن كافران است، ولى امام بعداز دستگيرى نيز مى‌تواند امان بدهد. «١» اسيران مسلمانى كه در دست كافران اسير شده‌اند، چنانچه بدون اجبار بعضى از كافران را امان دهند، امان آنان صحيح است. «٢» مدت امان نبايد از يك سال تجاوز كند، مگر در حال ضرورت. «٣» انْفال‌ انْفالْ جمع نَفْلَ يا نَفَلْ (به فتح حرف ول و سكون حرف دوم يا فتح حرف اول و دوم) در لغت به معنى غنايم، بخشش و زياده آمده است. «٤» در اصطلاح فقها انفال به اموالى گفته مى‌شود كه در اختيار پيامبر (ص) قرار دارد، سپس به امام (ع) و بعد از او به امامان بعدى منتقل مى‌شود «٥» و در زمان غيبت كبرى به ولايت فقيه منتقل مى‌گردد.
فقها انفال را به شرح زير شمرده‌اند:
١- زمينهايى كه مسلمانان با اسب و شتر بر آن يورش نياورده و به ضرب شمشير به دست نياورده‌اند.
٢- اشياء ويژه و برگزيده پادشاهان.
٣- زمينهاى موات.