اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى

اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٥

هنگامى كه فرستاده‌هاى اميرمؤمنان على عليه‌السلام به سوى طلحه و زبير و عايشه، بازگشتند و گزارش دادند كه ايشان بر مخالفت خود با آن حضرت و نقض بيعت اصرار دارند، حضرت على عليه‌السلام گردانها را مرتب كرد و لشگرها را بياراست.
همچنين در جريان جنگ صفين مى‌خوانيم:
«وَ باتَ عَلى‌ عليه‌السَّلام تِلْكَ اللَّيلة كُلّها يُعبَّى النَّاسَ وَ يُكَتِّبُ الْكَتائِب» «١» حضرت على (ع) شب را به صبح رسانيد، (شب اول ماه صفر كه جنگ صفين در آن ماه آغاز شد) در حالى كه مردم را آماده جنگ و گردانهاى جنگى را مهيّاكرده بود.
كَمين‌ كمين در لغت يعنى پنهان‌كردن و مخفى‌شدن. «٢» در اصطلاح، يعنى گروهى كه در پناهگاهى خود را پنهان كرده و منتظرند تا دشمن آزادانه (در كمال غفلت) به آنها نزديك شود و سپس غافلگيرانه بر او حمله كنند. «٣» در آداب جنگ آمده است كه اگر بر اثر حمله مقدمه خودى به نيروى دشمن شكستى حاصل شد، بقيه نيروها بايد در مواضع خود استوار بمانند و همگى با هم و يكباره هجوم نكنند، زيرا ممكن است اين شكست ظاهرى دشمن يك حمله جنگى براى كمين انداختن نيروهاى خودى باشد.
براى اطلاع بيشتر به واژه «ارصاد» رجوع شود.
كَيْد كيد در لغت فريب، مكر، و نيرنگ. «٤» در اصطلاح به انجام عملى فريبكارانه براى آسيب‌رسانى به دشمن اطلاق مى‌شود. «٥»