نداشت. مورخان تعداد آن را تا ٦٦ مورد و شماره غزوه‌ها را تا ٢٧ مورد شمرده‌اند. «١» هدف از اعزام سريّه‌ها امور زير بوده است:
١- شناسايى و زير نظر گرفتن حركات دشمن.
٢- شناسايى دقيق محيط جغرافيايى و راههاى ارتباطى و ٣- بستن معاهده‌ها و پيمانهاى دفاعى با قبيله‌هاى عرب به منظور جلوگيرى از هر نوع تهاجم به مدينه.
٤- انجام مانورهاى نظامى به منظور تهديد قريش و ناامن كردن راههاى ارتباطى و تجارى آنها. «٢» ابن عباس از پيامبر گرامى اسلام (ص) چنين روايت كرده است:
«خَيْرُ الصِّحابَةِ ارْبَعَةٌ، وَ خَيْرُ السَّرايا ارْبَعَمِأَةٍ، وَ خَيْرُ الْجُيُوشِ ارْبَعَةُ آلافِ وَ لَنْ يَغْلِبَ اثْنا عَشَرَ الْفاً مِنْ قِلَّةٍ» «٣» بهترين ياران از نظر عدد چهار نفرند، و بهترين سريّه‌ها چهار صد نفر، و بهترين لشگرها چهار هزار، و لشگرى كه عددشان دوازده هزار نفر باشد، در مقابل دشمن هيچ وقت از نظر كمى افراد مغلوب نخواهد شد.
سَلَبْ‌ سَلَبْ مصدر از ماده سَلَبَ، يَسْلُبُ از باب نَصَرَ يَنْصُرُ است و در لغت به‌معنى ربودن «٤» مى‌باشد.
در اصطلاح: مراد از سلب كليّه لوازم شخصى است كه در تصرف و همراه مقتول بوده و از آنها در جنگ استفاده مى‌كرده است، مانند شمشير، نيزه، و غيره و لباسى كه بر تن داشته و مركبى كه سوار بوده است و «٥»