رجز مرحب:
قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَر انّى‌ مَرْحَبُ شاكِىَ السِّلاح بَطَلُ مُجَرَّبُ‌ اضْرِبُ احْياناً، وَحيناً اضْرَبُ «١» خيبر مى‌داند كه من مرحب هستم سراپا سلاح و پهلوان كار آزموده‌ غالبا ضربه مى‌زنم و گاهى هم ضربه مى‌خورم.
امام على (ع) در پاسخ او چنين رجز خواند:
انَا الَّذى‌ سمّته امى حيدره كليث غابات شديد قسورة اكليلم بالسّيف كيل السندرة «٢» من همانم كه مادرم، حيدر نامم نهاد چون شير بيشه بسيار شجاع‌ شما را با شمشير به سرعت كيل مى‌كنم.
رَضْخْ‌ رَضْخْ از ماده رَضَخَ در لغت به معناى اعطاى اندك است، و به قسمتى از غنايم جنگى كه كمتر از سهم افراد است گفته مى‌شود.» رضْخ در اصطلاح فقها بخشش كمى است كه از طرف امام عليه‌السلام يا نايب امام به كسانى كه در جنگ سهمى از غنيمت ندارند، داده مى‌شود و بطور معمول از سهم جنگاوران كمتر است و مقدار آن بستگى به نظر امام (ع) يا نايب امام دارد.
رضخ را از اصل غنيمت و قبل از جداكردن خمس آن عطا مى‌كنند و آن را مى‌توان به زنان، بردگان، كافرانى كه جنگجويان مسلمان را به دستور امام يارى داده‌اند، پرداخت كرد. «٤» سماعة مى‌گويد: