به خاطر نقش بارز اين مركب در ميدان جنگ، اسلام از غنايم به دست آمده برايش سهمى قرار داده بود كه به صاحب آن تعلق مى‌گرفت.
اسب داراى انواع مختلفى است كه هر كدام داراى اسم مخصوص به خود مى‌باشند. «١» احكام خيل‌ جهادگرى كه (داوطلبانه) با اسبش در جهاد شركت كند، از غنايم به دست آمده، دو سهم مى‌برد يك سهم از آن خودش و سهم ديگر براى اسبش و اگر دو اسب يا بيشتر از آن همراه خود به ميدان جنگ آورده باشد، فقط سه سهم مى‌برد. «٢»، ولى اسب القحم (اسب پير و ناتوان) سهمى از غنيمت نمى‌برد. واگر بيشتر از دو اسب آورده باشد، همان سه سهم را مى‌برد.
دارُالْاسْلامْ‌ دارُاْلِاسْلام به كشور اسلامى مرز و بومى كه تحت مقررات و قوانين اسلام اداره مى‌شود «٣»، اطلاق مى‌گردد.
از امام صادق (ع) چنين روايت شده است:
«انَّ دارَالشِّرْكِ يَحِلُّ ما فيها وَ انَّ دارَاْلِاسْلامِ لايَحِلُّ ما فيها» «٤» آنچه در سرزمين مشركان است (از قبيل مواد غذايى و اموال) حرمتى ندارد و تصرّف در آنها حلال‌است، ولى آنچه در دارالاسلام يافت مى‌شود محترم مى‌باشد و تصرف در آنها حلال نيست.
منظور از دارالشرك در اين روايات دارالحرب است.
دارُالْحَرْب‌ دارالحرب: كشورى است كه در آن احكام شرك رواج دارد و با كشور اسلامى سرِ جنگ‌