اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٦

در فقه به اسبى كه در خصوص جنگ از آن استفاده مى‌شده، اطلاق‌مى‌گردد. همچنان كه در قرآن آمده است:
«وَاعِدُّوا لَهُمْ مَااسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِالْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّاللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ» «١» در مبارزه با دشمنان اسلام، آنچه در توان داريد از قدرت و نيرو و اسبان جنگى آماده سازيد؛ تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان را به ترس و رعب بيندازيد.
حضرت على (ع) فرمود:
«خُيُولُ‌الْغُزاةِ فِى‌الدُّنْيا هِىَ خُيُولُهُمْ فِى‌الْجَنَّةِ» «٢» اسبهاى رزمندگان در دنيا همان اسبهاى آنهاست در بهشت.
در گذشته اسب سريعترين مركب محسوب مى‌شد و در ميدانهاى جنگ كارآيى بالايى داشت قرآن كريم در معرفى شاخصهاى قدرت نظامى كه موجب ترس و وحشت دشمن مى‌شود، از اسب سخن به ميان آورده است:
«وَ اعِدُّولَهُمْ ... مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ ...» «٣» همچنان خداوند به‌اسبان رزمندگان و جرقّه سُمِّ آنان و گرد و غبارى كه از زير سُمّ آنان برمى‌خيزد، سوگند يادكرده است.
«وَالْعادِياتِ ضَبْحاً فَالْمُورِياتِ قَدْحاً فَالْمُغَيراتِ صُبْحاً فَاثَرْنَ بِهِ نَقْعاً فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً» «٤» سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالى كه نفس زنان پيش مى‌رفتند و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سُمهايشان با سنگهاى بيابان و سوگند به هجوم آوران سپيده دم، كه گرد و غبار به هر سو پراكندند، و (ناگهان) در ميان دشمن ظاهر شدند.