اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠
تَعْبِئَة تَعْبِئَة درلغت يعنى چيزى را بطور كامل انجام دادن. «١» در اصطلاح، تجهيز و آماده كردن نيروهاى نظامى براى جنگ را گويند. البته در زمانى كه آخرين مراحل آمادگى را گذرانده، يعنى صفها منظم شده و هر گروهى در جايگاه خود قرار گرفته باشد. «٢» به عبارت ديگر آرايش جنگى گرفتن را گويند.
ثُبات ثُبات با ضم ثاء در لغت يعنى مرد با استقامت و شجاع و بى باكى كه صادقانه مىجنگد. «٣» در اصطلاح يعنى به صورت گروهى جنگيدن، يا گروهى دريك جهت قرار گرفتن و جنگيدن آمده است.
امام باقر (ع) فرمود:
«ثبات سرايا هستند وجمع سرايا را عساكر گويند.» «٤» قرآن كريم مىفرمايد:
«يا ايُّهَاالَّذينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍاوِانْفِرُوا جَميعاً» «٥» اى كسانى كه ايمان آوردهايد، آمادگى خود را (در برابر دشمن) حفظ كنيد! و به صورت دسته و گروه و احد يا دستههاى متعدد (طبق شرايط هر زمان و مكان) به سوى دشمن حركت كنيد.
ثَغْر ثغر جمع آن ثُغُور در لغت يعنى جايى كه خوف حمله دشمن از آنجا مىرود، مانند