اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١
امام صادق (ع) فرمود:
«لاتَطَّلِعْ صَديقَكَ مِنْ سِرِّكَ الاّ عَلى ما لَوْ اطَّلَعَ عَلَيْهِ عَدُوَّكَ لَمْ يَضُرَّكَ فَانَّ الصِّديقَ قَدْ يَكُونَ عَدُوَّكَ يَوْماً» «١» آن مقدار از اسرارت را در اختيار دوستت قرار بده كه اگر همين دوست زمانى دشمنت گرديد و خواست آنها را افشا كند، ضررى و زحمتى براى تو ايجاد نكند.
بَيْضَةُ الْاسْلام بَيْضه به چند معنى آمده است: تخم يا خُصيه، خودِ آهنى، حوزه، ناحيه، جانب و بيضةالبلد؛ يعنى يگانه شهر، كه بزرگ شهر است و مردم تابع آن هستند و دور او جمع مىشوند. و نيز موجوديت و كيان و اصل و اساس اسلام و مركز حكومت مسلمانان را گويند. «٢» در دعا آمده:
«لاتَسْلِطُ عَلَيْهِمْ عَدُوّاً مِنْ غَيِرهِمْ فَيَسْتَبيحَ بَيْضَتَهُمْ» «٣» دشمنى از غير خودشان بر آنان مسلط نكن تا اجتماع و مركز حكومت و دعوتشان را نابود كند.
امام خمينى (قدس سره) مىفرمايد:
«اگر دشمنى به سرزمينهاى مسلمانان و يا مرزهاى آنان حمله كند كه از آن بر اساس اسلام (بيضة الاسلام) و اجتماع مسلمانان ترس باشد، بر مسلمانان واجب است به هر وسيله اى كه ممكن است با بذل جان و مال، دفاع نمايند.» «٤» تَبْييتْ تبييت در لغت، شبيخون زدن و شبانه بر دشمن حمله كردن است.