اصطلاحات نظامى در فقه اسلامى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٥
٤- قلّه، سينه و دامنه كوهها.
٥- بيشهها و نيزارها.
٦- درهها و مسيلها با درختان و معادنى كه در آنها مىباشد.
٧- غنايمى كه مسلمانان در جنگ با كافران به دست آوردهاند، در صورتى كه جنگ آنان بدون اذن امام (ع) بوده باشد.
٨- زمينهاى بى وارث. «١» آيه انفال چنين است:
«يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْانْفالِ قُلِ الْانْفالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ اصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ وَ اطيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ انْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ» «٢» از تو درباره انفال مىپرسند: بگو: انفال مخصوص خدا و پيامبر (ص) است. پس، از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد! و خصومتهايى را كه در ميان شماست، آشتى دهيد! و خدا و پيامبرش را اطاعت كنيد، اگر ايمان داريد! بعضى از فقهاء كليه درياها و آبهاى زيرزمينى و رودخانهها و فضا را از شئوونات و اختيارات مقام والاى امام و جانشينى او و ولايت فقيه مىدانند. «٣» امام صادق (ع) فرمود:
«نَحْنُ قُوْمٌ فَرَضَ اللَّهُ طاعَتَنا لَنَاالْانْفالُ» «٤» ما گروهى هستيم كه خداوند اطاعت از ما را بر مردم واجب كرده است و انفال از ماست.
اهْلِ كِتاب اهلكتاب درلغت يعنى كسانى كه داراى كتاب آسمانى هستند و در اصطلاح به پيروان