كيفر كسانى كه با خدا و رسول او محاربه مى‌كنند و سعى در فساد در روى زمين دارند، اين است كه كشته شوند يا به دار آويخته شوند، يا دست و پايشان بعكس يكديگر بريده شود، يا از آن سرزمين تبعيد گردند اين رسوايى آنها در دنياست و در آخرت براى آنها عذاب بزرگى خواهد بود.
«... الَّا الَّذينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ انْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ فَاعْلَمُوا انَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ» «١» مگر آنان كه توبه كردند پيش از آنكه بر آنان دست يابيد و بدانيد كه بدون شك خداى تعالى آمرزنده و مهربان است.
على (ع) فرمود:
«مَنْ شَهَرَ سَيْفَهُ فَدَمُهُ هَدَر» «٢» كسى كه شمشيرش را (به روى كسى از مردم) بكشد، پس خونش هدر است.
مَدَد مَدَد در لغت به معنى كمك، اعانت و به فرياد رسيدن آمده است. «٣» در اصطلاح عبارت است از نيرويى كه براى پشتيبانى و تقويت نيروى در حال جنگ، فرستاده مى‌شود. وقتى گفته مى‌شود: «ضَمَّ الَيْهِ الْفَ رَجُلٍ مَدَداً» يعنى هزار مرد را به كمك او فرستاد. «٤» در قرآن چنين آمده است:
«بَلى انْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا وَ يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ الافٍ مِنَ‌الْمَلائِكَةِ مُسَوِّمينْ» «٥»