پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٨٤ - ٢١ - مردمان دنياپرست

گاهى ذكر نمى كند اگر پاداش عمل را ذكر كند پس همان است كه بيان كرده و اگر ذكر نكند براى اين است كه لِيَذْهَبَ ذِهْنُ السامِع كُلَّ مَذْهَبٍ يعنى تا ذهن شنونده هر پاداش يا كيفرى را تصوركند. در آيه فوق خدا فرمود: وَ لَسَوْفَ يَرْضى خدا بنده اى را كه براى او قدم بردارد و كار كند پاداش مى‌دهد و راضى مى كند حالا چه پاداشى خواهد داد معلوم نيست و چقدر خواهد داد باز مشخص نمى باشد. انبياء عظام و ائمه اطهار ٧ هميشه دنبال رضوان الهى بودند. پس شما عزيزان اهل علم كه مى‌خواهيد رهبر مردم شويد اگر دلتان به حال مردم بسوزد و تلاش كنيد بيچاره اى را نجات دهيد و جماعتى را بهشتى كنيد خدا شما را بيشتر دوست دارد اما خدا نكند نيت آدم از درس و منبر و رهبريت جامعه چيزى ديگر باشد، امام جماعت شود براى ماديات، همان مى شود كه پيغمبراكرم ٦ فرمودند: خداوند بركت را از او مى‌گيرد.

پيغمبراسلام ٦ كه اشرف كائنات هستند چقدر براى هدايت مردم زحمت مى‌كشيدند، هيچ پيغمبرى مثل رسول الله ٦ دلسوز مردم نبوده است يعنى آن حضرت در دلسوزى براى مردم اشرف پيامبران هستند. شما نيز چنين باشيد كه رضايت خدا درآن باشد.

ممكن است دليل ﴿ابتِغاءَ وَجهِ رَبِّهِ الاعْلى وَ لَسَوْفَ يَرضى﴾ [١] باشد، يعنى آن قدر خدا خدا مى كند تا خدا از او راضى باشد و رضوان خدا را بدست آورد.

[١]. سوره ليل آيه ٢١.