مصطفى اسماعيلى اهل مناطق شمالى كشور و دانشجوى كارشناسى ارشد، گرفتار آمدن انسان‌ها در شرايط دشوار دوران غيبت و نيامدن امام (ع) را حاصل فعل خود آنان دانست كه امام خود را تنها رها كردند و از هجرت و قيام دست كشيدند. همين شيوه عمل باعث شد كه اسلام قرن‌ها از مسير رشد و پيشرفت باز بماند.

به نظر او، اين رهايى، آزادى و رسيدن به سعادت زمانى حاصل مى‌شود كه در برابر نظام سياه باطل بايستيم و حقّ ظالم را از مظلوم باز بگيريم و شرايط را براى ظهور آماده كنيم.

مصطفى، همچنين شرايط كنونى را موقعيتى دانست كه اسلام و مسلمين از همه طرف مورد هجمه و حمله قرار گرفته است؛ هر چند خداوند آب حيات- يعنى وجود امام (ع)- را در چشمه‌اش جارى كرده و ما بايد مراقب علف‌هاى هرز باشيم. او به ما گفت:

ما بايد تمام اعمالمان بر محور انتظار باشد؛ انتظارى كه ما را به اينكه نسبت به اطراف خود بى‌تفاوت نباشيم، و ديگران را امر به معروف و نهى از منكر كنيم ترغيب مى‌شود. آن وقت است كه توحيد در عمل خالص ما نمايان مى‌شود و خود را مسلمان واقعى حس مى‌كنيم.

امام زمان (ع) هر لحظه انتظار بندگى ما را در محضر خدا دارند و از اين امر خوشحال مى‌شوند؛ انجام تكليف، رساندن پيام اسلام به گوش مردم، ايجاد تحول و انقلاب در مردم و برطرف كردن غفلت و خواب آلودگى آنان، ايستادن در برابر باطل، از اجزاى اين انتظار است. انتظار ما بايد موجب سازندگى خود و اطرافيان‌مان شود، هر روز اميد و سرزندگى را در ما زنده‌تر كند و ما را از چنگ زندگى روزمره رها كند.

و بالاخره آخرين اين جمع دانشجويى كه در اين گفت‌وگو شركت كرد، مصطفى منتظرى از شهر اصفهان بود. مصطفى براى ما گفت:

انسان موجودى است كه هماره در حركت است و بايد اين حركت به صورت كمالى باشد و اين هم جز در پرتو نور هدايت امام معصوم (ع) ميسر نيست. زيرا كه عموم مردم- غير از معصومان (ع)- ناقصند و به تنهايى نمى‌توانند مسير كمالى را طى كنند. در اين راه تابلوهايى است كه مسير اصلى را مشخص مى‌كند اما يك راه بَلَد به عنوان امام بايد جلودار باشد و بقيه پشت سر ايشان، پا در جاى قدم ايشان نهند تا گمراه نشوند و اين نيز محقق نخواهد شد جز در لواى ظهور امام در دل‌هاى مردم. پس، شرط لازم براى رسيدن به سعادت انسانى همين است و غير از اين گمراهى و ضلالت به بار مى‌آورد. حال اين ظهور مى‌تواند براى افراد مختلف به گونه‌اى متفاوت باشد مهم آن است كه در هر مرتبه‌اى بتوان حضور حضرت را درك كرد و با اين حضور به مراتب بالاترى از آن رسيد تا آنجا كه بتوانيم حقيقتاً ظهور ايشان را هم به صورت ظاهرى و هم باطنى مشاهده كنيم.

اين هدف، جز از طريق «عبدالله» شدن صورت نخواهد پذيرفت و آن نيز از طريق انجام تكاليف شرع مقدس كه پاكى ظاهر و باطن مى‌آورند محقق نخواهد شد.

حضرت امام زمان (عج) فرمودند: «براى فرج من بسيار دعا كنيد كه فرج من، فرج شماست». در اين حديث شريف علاوه بر آنكه حضرت هدف و منظور از فرج خودشان را بيان مى‌كنند، اعلام مى‌دارند كه مسئله اصلى انسان است كه بايد تعالى يابد و اگر فرجى هست، ظهور و حضورى محقق مى‌گردد به خاطر رشد انسان است. انتظار فرج، منتظر رسيدن فرج خودمان است و به تعبير امام خمينى (ره): «خودتان را بسازيد و اين جامعه در پرتو خودسازى شما ساخته خواهد شد».

پس كليد تمام معارف و سعادت در يك كلمه خلاصه مى‌شود: «ادب مع الله» و اين هست توقع امام عصر (ع) از همگان.

گوهر خود را هويدا كن، كمال اين است و بس‌

خويش را در خويش پيدا كن، كمال اين است و بس‌

سنگ دل را سرمه كن در آسياى صبر و رنج‌

ديده را زين سرمه بينا كن، كمال اين است و بس‌

ضمن تشكر از همه اين دوستان دانشجو، اميدواريم با تأمل بيشتر در اين گونه سؤالات و آماده كردن عملى خودمان براى واقعه ظهور، حقيقتاً از طالبان آمدن امام زمانمان گرديم.